05-400 Otwock, ul.Sułkowskiego 11 tel./faks 22 779 26 94 e-mail: sekretariat@parkiotwock.pl

09-411 Biała, Siecień 134 tel. 24 231 12 73 e-mail: ludwikryncarz@wp.pl

05-500 Piaseczno, ul. Główna 48, Żabieniec tel./ fax. 22 754 51 00 e-mail: chojnowskipark@parkiotwock.pl

26-670 Pionki, ul. Radomska 7 tel./fax.(48) 612 34 41 e-mail: kozienickipark@parkiotwock.pl

05-400 Otwock, ul.Sułkowskiego 11 tel./faks 22 779 26 94 e-mail: sekretariat@parkiotwock.pl

07-130 Łochów, Kaliska 93 tel./fax.(25) 644 13 71 e-mail: npk@parkiotwock.pl

DSC07783
IMG_20170714_131236-EFFECTS
DSC01103aa
Otwarte krajobrazy Bagno Całowanie
20200811_120135
20200811_121154
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
IMG_9173
Image901
SONY DSC
zając BPK
zimorodek2
DSC_0521
DSC_2520
Otwarte krajobrazy Bagno Całowanie
SONY DSC
IMG_20160715_120942
DSC04969
IMG_20160715_120942
motyl
Makolągwa (samiec)
Mewa srebrzysta - Larus argentatus
Dzięcioł duży (młody osobnik)
Pliszka żółta (samiec)
Tracz nurogęś - Mergus merganser - samica z młodymi
Pliszka siwa (samiec)
previous arrow
next arrow

Program ochrony sowy płomykówki na terenie Brudzeńskiego i Gostynińsko – Włocławskiego Parku Krajobrazowego

Celem projektu jest odtworzenie potencjalnych miejsc lęgowych płomykówki poprzez rozwieszenie budek lęgowych umożliwiających bezpieczny rozród tego gatunku. Budki takie stosowane były w kilku krajach Europy i najczęściej przynosiły pozytywne efekty.

Obecnie w Polsce trwa duży projekt ochrony tego gatunku, którego elementem jest montowanie budek – w ciągu ostatnich trzech lat zainstalowano ich około 1200. Jak dotąd rozwieszono tu ponad 70 budek (w roku 2001 – 35 w woj. mazowieckim, a w roku 2002 – 10 w województwie mazowieckim i 15 w województwie kujawsko – pomorskim). Program realizowany jest na terenie leżącym pomiędzy rejonami, na których realizowany jest projekt ogólnopolski (Mazowsze i Pomorze Nadwiślańskie).

Budki wieszane są nie tylko w obiektach sakralnych, jak to ma miejsce na terenach objętych projektem ogólnopolskim, ale także w innych budynkach (stodoły, spichlerze, pałace itp.). Program wsparły finansowo następujące instytucie: WFOŚiGW w Warszawie i Toruniu, Nadleśnictwo Płock, Ośrodek Jeździecki w Cierszewie.

Program restytucji gatunków łososiowatych i reofilnych karpiowatych w rzece Skrwie Prawej

W roku 2002 Zarząd Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w Płocku przy współpracy z Brudzeńskim Parkiem Krajobrazowym wystąpił z inicjatywą stworzenia programu, którego celem byłaby restytucja pstrąga potokowego w użytkowanej przez okręg rzece Skrwie Prawej. Bezpośrednią zachętą do podjęcia takiego programu były powtarzające się sygnały o złowieniu przez wędkarzy w tej rzece, skądinąd nie zaliczanej do krainy pstrąga i lipienia, pstrągów tęczowych – najprawdopodobniej „uciekinierów” z jakichś ośrodków hodowlanych.

Rzeka Skrwa Prawa została przegrodzona barierą w jej dolnym biegu, tuż powyżej ujścia do Wisły, co sprawiło, że pomimo zachowanego naturalnego charakteru na znacznej swej długości oraz radykalnej poprawie jej czystości w ostatnich latach, nie nastąpiła odbudowa licznych populacji reofilnych gatunków ryb, w tym wysoce cenionego ze względów ekologicznych pstrąga potokowego.

Dlatego też zrodził się pomysł, aby po pierwsze przeprowadzić monitoring ichtofauny, po drugie opracować odpowiedni harmonogram prac, po trzecie wreszcie zwrócić się do WFOŚiGW w Warszawie o jego dofinansowanie – wszak na znacznej swej długości rzeka stanowi integralną część Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego

Kategorie
Zwierzęta BPK

Program aktywnej ochrony płazów na terenie miasta Płocka

Program aktywnej ochrony płazów na terenie miasta Płocka i zasilania populacji płazów na terenie Brudzeńskiego Paku Krajobrazowego.

Program dotyczy aktywnej ochrony gatunków płazów z rzędu bezogonowych występujących na terenie i w okolicach miasta Płocka – ropuchy szarej, zielonej i paskówki, kumaka nizinnego, rzekotki drzewnej, grzebiuszki ziemnej, żab: jeziorkowej, śmieszki, wodnej, moczarowej i trawnej. Na początku przeprowadzono inwentaryzację gatunkową i ilościową na wyznaczonych siedliskach w Płocku. W wyniku przeprowadzonych badań zostaną wytypowane zagrożone miejsca rozrodu płazów na terenie miasta i tam, gdzie to możliwe, zostaną one zabezpieczone. Zagrożone osobniki dorosłe, kijanki oraz jaja będą odławiane i przenoszone na wytypowane tereny Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego lub do „azylu” w Płockim Ogrodzie Zoologicznym.

43.jpg

Kategorie
Zwierzęta BPK

Album „Ptaki BPK”

W listopadzie 2011 r.  Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych wydał album pt. „Ptaki Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego”. Album ma 152 strony, sztywną oprawę i zawiera ponad 200 zdjęć ptaków, które można spotkać w parku i bliskich okolicach. Profesjonalne zdjęcia do albumu przekazali nieodpłatnie: Norbert Gajewski, Bogdan Kaźmierczak i Krzysztof Olejnicki, którzy od lat uwieczniają piękno przyrody Ziemi Płockiej. Bardzo serdecznie im dziękujemy.

PODZIĘKOWANIE:

Album „Ptaki Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego” dofinansowany został przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, w formie dotacji, w kwocie 40.000,00 zł”.

logo_fundusz.gif

Kategorie
Zwierzęta MPK

Reintrodukcja pazia żeglarza (Iphiclides podalirius) i pazia królowej (Papilio machaon) w MPK

Paź królowej i paź żeglarz zaliczane są do jednych z największych i najpiękniejszych motyli dziennych występujących w Polsce. Należą do rodziny paziowatych. Paź królowej posiada żółte skrzydła z czarnym obramowaniem, natomiast w przypadku pazia żeglarza są one żółte z czarnymi pręgami. Tylne skrzydła u obu gatunków posiadają podobne niebiesko-czerwone zakończenie, różnią się one jednak kształtem – tylne skrzydła pazia żeglarza są znacznie bardziej wydłużone niż u pazia królowej.

Funkcjonowanie Ośrodka Rehabilitacji Ptaków w 2015 roku

Ośrodek Rehabilitacji Ptaków w Mazowieckim Parku Krajobrazowym zlokalizowany jest przy siedzibie Mazowieckiego Zespołu Parków Krajobrazowych w Otwocku  ul. Sułkowskiego 11. Od 2003 roku przyjmujemy ranne, chore i osłabione osobniki ptaków w celu udzielenia im pomocy.


Podopiecznymi Ośrodka są najczęściej pisklęta, osobniki młodociane, które po odkarmieniu i doprowadzeniu do odpowiedniej kondycji przywracane są do środowiska naturalnego. W większości ptaki dostarczone zostały przez mieszkańców z terenu Parku Krajobrazowego, turystów i Straż Miejską.

 

 

Ilość udzielonej pomocy ptakom prezentuje poniższa tabela.



Lp.

Gatunek

Liczba osobników

Wiek i płeć

Przyczyna pobytu

1.

Myszołów
Buteo buteo

3

Adult.

Osobnik przekazany przez Azyl dla ptaków z Warszawskiego ZOO

2.

Puszczyk
Strix aluco

1

Adult.

Osobnik przekazany przez Azyl dla ptaków z Warszawskiego ZOO

3.

Łabędz niemy

Cygnus olor

1

Juv.

Wylądował na leśnej drodze,

4.

Gołąb miejski
Columba livia f. urbana

2

Juv.

Pisklęta

5.

Sójka
Garrulus glandarius

1

Adult.

Osłabiony osobnik

6.

Kos
Turdus merula

1

Juv.

Pisklę

7.

Mazurek
Passer montanus

1

Juv.

Pisklę

8.

Sierpówka
Streptopelia decaocto

1

Juv.

Pisklę

9.

Dzięcioł zielony
Picus viridis

1

Adult.

Zderzenie z samochodem, uraz lewego skrzydła

10.

Grzywacz
Columba palumbus

1

Adult.

Wyrwane sterówki

11.

Sikora bogatka
Parus major

7

Juv.

Pisklęta

12.

Sójka
Garrulus glandarius

1

Adult.

Zaciśnięty sznurek wokół nogi

13.

Dzięcioł duży
Dendrocopos major

6

Juv.

Pisklęta

14.

Sroka
Pica pica

1

Juv.

Pisklę

15.

Szpak
Strunus vulgaris

2

Juv.

Podloty

16.

Sosnówka
Periparus ater

1

Juv.

Pisklę

17.

Sójka
Garrulus glandarius

1

Juv.

Podlot

18.

Kawka zwyczajna
Corvus monedula

1

Juv.

Młodociany osobnik, lotny brak urazów

19.

Rudzik
Erithacus rubecula

1

Juv.

Młodociany osobnik, lotny brak urazów

20.

Dzięcioł zielony
Picus viridis

1

Juv.

Uraz skrzydła

21.

Dymówka
Hirundo rustica

1

Adul.

Uraz skrzydła

22

Kawka zwyczajna
Coloeus monedula

1

Juv.

Uraz skrzydła

23.

Dzięcioł duży
Dendrocopos major

1

Juv.

Przywieziony w stanie agonalnym

24.

Rudzik
Erithacus rubecula

6

Juv.

Pisklęta

25.

Jerzyk
Apus apus

1

Juv.

Osobnik młodociany

26.

Jastrząb
Accipiter gentilis

1

Juv.

Osobnik młodociany, osłabiony

27.

Bocian biały
Ciconia ciconia

1

Juv.

Osobnik młodociany wypadł z gniazda

28.

Sikora bogatka
Parus major

1

Juv.

Pisklę nieopierzone

29.

Sójka
Garrulus glandarius

1

Adult.

Uraz skrzydła

30.

Jerzyk
Apus apus

1

Juv.

Osobnik młodociany

31.

Drozd śpiewak
urdus philomelos

1

Juv.

Osobnik młodociany

32.

Derkacz
Cerx crex

1

Juv.

Osobnik młodociany zaatakowany prawdopodobnie przez kota – powierzchowne rany

33.

Łabędź niemy
Cygnus olor

1

Juv.

Osobnik z zawiązaną żyłką wokół dzioba

34.

Myszołów
Buteo buteo

1

Adult.

Rana stopy

 

 

 

 

 

 

Chronimy orzesznicę Muscardinus avellanarius na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego

Występująca na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego orzesznica Muscardinus avellanarius to najmniejszy ssak z rodziny pilchowatych Gliridae, wielkością podobny do myszy. Cechą charakterystyczną tego gatunku są duże czarne oczy, małe zaokrąglone uszy, owłosiony ogon, żółtaworude umaszczenie z jaśniejszym spodem ciała. 


Aktywna jest w sezonie wiosenno-jesiennym, na zimę zapada w sen trwający zwykle od października do kwietnia. Przystosowana do nocnego i nadrzewnego trybu życia w różnych siedliskach (takich ja: grądy, bory, prześwietlone lasy z podszytem dębowymi leszczynowym oraz roślinami zielnymi). Bazę pokarmową stanowią: pąki, pędy, nasiona, owoce drzew i krzewów oraz owady.

W ramach badań nad orzesznicą w 2015 roku w Mazowieckim Parku Krajobrazowym dokonano naprawy oraz kontroli rozwieszonych budek w trzech wybranych powierzchniach badawczych. Budki te są charakterystyczne gdyż wejście do skrzynki znajduje się od strony pnia, zamontowane są na drzewach na wysokości ok 2 m od powierzchniziemi.Osobniki orzesznicy zakładają w budkach kuliste gniazda zbudowane z trawy, liści i mchu.


Wyniki przeprowadzonej kontroli potwierdziły występowanie tego gatunku w kilku miejscach na terenie Parku. W budkach oprócz osobników orzesznicy wykazano gniazdowanie innych przedstawicieli fauny: sikor, muchołówek, os, szerszeni oraz myszy leśnej.


Zadnie udało się zrealizować dzięki dofinansowaniu przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie.

Nietoperze w MPK 2015

W roku 2015 w Mazowieckim Parku Krajobrazowym kontynuowano prace mające na celu rozpoznanie chiropterofauny i ochronę nietoperzy. Stosując standardowe metody przyjęte w ramach badań ogólnopolskich, w czasie dekady spisu nietoperzy, prowadzonej w lutym, skontrolowano trzy przydomowe piwnice i cztery militarne schrony, stwierdzono w nich zimowanie jednego gatunku – gacka brunatnego Plecotus auritus.

Fakt ten można wytłumaczyć stosunkowo łagodną zimą, podczas której nietoperze mogły przezimować również w niektórych obiektach nadziemnych (budynki), a nie wyłącznie w obiektach podziemnych. Zimowanie innych gatunków nietoperzy (gacek szary Plecotus austriacus, mopek Barbastella barbastellus i nocek Natterera Myotis nattereri) w kontrolowanych obiektach zarejestrowano przede wszystkim w trakcie stosunkowo mroźnych zim.


Kontynuowano również kontrole skrzynek dla nietoperzy na siedmiu powierzchniach próbnych (Biała Droga, Celestynów, Czarci Dół, Czarne Stawy, Gajówka Goździk, Lasek, Torfy). Kontrole wykonywano bez wyjmowania nietoperzy ze skrzynek, świecąc latarką przez otwór wlotowy znajdujący się w dolnej części schronienia.

– Biała Droga – wykonano osiem kontroli 74 skrzynek, stwierdzono występowanie czterech gatunków nietoperzy: nocek duży Myotis myotis, borowiec wielki Nyctalus noctula, karlik większy Pipistrellus nathusii i gacek brunatny Plecotus auritus.

– Celestynów – wykonano cztery kontrole 40 skrzynek, stwierdzono dwa gatunki nietoperzy: borowiec wielki Nyctalus noctula i karlik większy Pipistrellus nathusii.

– Czarci Dół – wykonano siedem kontroli 66 skrzynek, stwierdzono cztery gatunki nietoperzy: nocek duży Myotis myotis, borowiec wielki Nyctalus noctula, karlik większy Pipistrellus nathusii i gacek brunatny Plecotus auritus.

– Czarne Stawy – wykonano pięć kontroli 40 skrzynek, stwierdzono: borowiec wielki Nyctalus noctula i karlik większy Pipistrellus nathusii.

– Gajówka Goździk – wykonano sześć kontroli 50 skrzynek, stwierdzono jeden gatunek: gacek brunatny Plecotus auritus.

– Lasek – wykonano dwie kontrole 50 skrzynek, odnotowano jednego osobnika karlika większego Pipistrellus nathusii.

– Torfy – wykonano dziesięć kontroli 72 skrzynek, stwierdzono trzy gatunki nietoperzy: borowiec wielki Nyctalus noctula, karlik większy Pipistrellus nathusii i gacek brunatny Plecotus auritus.


Ponadto podczas odłowów w specjalistyczne sieci złowiono dwa gatunki nietoperzy: gacka brunatnego Plecotus auritus i mroczka późnego Eptesicus serotinus, a w prowadzonych  nasłuchach detektorowych dodatkowo zarejestrowano latające mroczki późne.  

W różnych częściach Parku i otuliny poszukiwano zrzutek pospolitych gatunków sów, zwłaszcza puszczyka Strix aluco. Analiza diety pozwala na wykrycie nietoperzy, niekiedy należących do gatunków bardzo rzadko rejestrowanych przy użyciu innych metod badań.  W spreparowanym ze zrzutek puszczyka materiale kostnym stwierdzono dwa gatunki nietoperzy: gacek brunatny Plecotus auritus i mroczek późny Eptesicus serotinusDziałania mające na celu badania i ochronę nietoperzy w Mazowieckim Parku Krajobrazowym zostały spopularyzowane w jednym z odcinków programu telewizyjnego dla dzieci i młodzieży „Załoga Eko”.

 

 „Monitoring chronionych ssaków – orzesznicy i nietoperzy, zasiedlających skrzynki lęgowe na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, dofinansowano przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, w formie dotacji w kwocie 9 000,00 zł.”

Traszka i kumak w MPK oraz ochrona ich siedlisk.

Od 2007 r. w Mazowieckim Parku Krajobrazowym prowadzone są działania mające na celu zwiększenie populacji traszki grzebieniastej i kumaka nizinnego. Programy te były realizowane dzięki pomocy finansowej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie. Traszka grzebieniasta i kumak nizinny zostały wymienione w II i IV Załączniku Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

Traszka grzebieniasta – płaz będący pod ścisłą ochroną – jest gatunkiem „naturowym”, który fascynuje zarówno naukowców, jak i miłośników przyrody. Traszka grzebieniasta jest największa wśród wszystkich gatunków traszek żyjących w Polsce – może mieć nawet do 20  cm długości. Ma chropowatą skórę, ciemnego koloru w białe plamki oraz wyróżniający się od ciemnej reszty ciała jaskrawożółty brzuch pokryty ciemnymi plamkami oraz chude paluszki z „paznokciami”. Samcowi traszki w okresie godów, na grzbiecie pojawia się wysoki, nieregularnie ząbkowany „grzebień”, a na ogonie perłowa wstęga, u samic grzebień nie występuje.

Dietę traszek stanowią larwy komara, ślimaki, drobne owady, dżdżownice i pajęczaki, w okresie larwalnym traszki są kanibalami i potrafią zjeść swoich współbraci. Zjawisko to nosi nazwę adelofagii i jest powszechne wśród płazów ogoniastych.Traszki preferują czyste, widne, obficie zarośnięte roślinnością wodną, stojące niewielkie zbiorniki, na lądzie spotkać je można w wilgotnych lasach i na podmokłych łąkach. Bez ochrony ich siedlisk, ochrona gatunku nie będzie w pełni skuteczna.

Kumak nizinny – jest jednym z najmniejszych krajowych płazów, długość ciała rzadko przekracza 5 cm.

Charakterystyczne ubarwienie brzuszne w kolorze ciemnogranatowym z jasno-pomarańczowymi nieregularnymi plamkami, które spełnia rolę obronną, w momencie ataku kumak ukazuje przeciwnikowi swoją brzuszną stronę. Nieliczny na terenie MPK, preferuje stanowiska silnie nasłonecznione, z wodą szybko się nagrzewającą z dużą ilością roślinności podwodnej o głębokości od 0,5 do 1,5 m. Do godów przystępuje w ciepłe majowe dni poprzedzone obwitymi opadami. Samica składa do 300 jaj, okres rozwoju kijanek trwa ok. 3 miesięcy. Kumak prowadzi najbardziej wodny tryb życia ze wszystkich polskich płazów, zbiornik opuszcza jesienią w poszukiwaniu zimowego schronienia, jest ono jednak położone nie dalej niż1 km od zbiornika.

W bieżącym roku pobrano z natury 190 jaj traszki grzebieniastej i 65 jaj (skrzeku) kumaka, niewielka ilość spowodowana była suszą hydrologiczną. Po odchowie młodych osobników w sztucznych warunkach, wypuszczono do środowiska naturalnego 92 osobniki traszki grzebieniastej i 32 kumaki nizinne.


Monitorowanie zalegania zwierciadła wody gruntowej na glebach torfowych (bagiennych) i pobagiennych (odwodnionych) jest kluczowe w monitorowaniu procesów zachodzących w tych środowiskach glebowych. Wiele procesów fizycznych i chemicznych tych gleb jest ściśle powiązana z uwilgotnieniem, które najczęściej wiąże się z zaleganiem zwierciadła wody gruntowej. Przyjmuje się na podstawie licznych badań, że zw. wody na terenach torfowych powinno znajdować się jak najbliżej terenu i wahać się w granicach 0-30 cm pod terenem. W przypadku niniejszego obszaru tematyką badań było zaleganie poziomu wody w płytkich studzienkach pomiarowych umieszczonych w glebie organicznej (gł. ok. 1-1,5 m) oraz w głębokich piezometrach umieszczonych w glebach podściełających utwory organiczne w glebach mineralnych (średnia gł. piezometrów ok. 3,5 m).

Pomiary położenia wód gruntowych rozpoczęto 20 kwietnia 2015 r. bazując na rok wcześniej zainstalowanych studzienkach obserwacyjnych – 15 punktów pomiarowych na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, na fragmencie torfowiska Całowanie. W trakcie okresu letniego rozpoczęto w tych samych punktach, gdzie zlokalizowano studzienki instalację głębokich piezometrów, aż do podłoża mineralnego (wymagało to zabezpieczenia specjalistycznego sprzętu wraz z odpowiednią liczbą przeszkolonych osób) do tego typu prac.

 

Głębokie piezometry zainstalowano w celu kontroli poprawności odczytów stanów wód dokonywanych w studzienkach obserwacyjnych jak również chciano określić czy na analizowanym fragmencie torfowiska występuje zasilanie z warstw podziemnych w wodę przypowierzchniowych warstw gleby. W ramach zadania w powyższych punktach pomiarowych wykonano pomiary miąższości złoża torfowego przy wykorzystaniu laski glebowej, z przedstawionych danych wynika, że we wszystkich punktach złoże torfowe jest głębokie. W celu oceny warunków opadowych w pobliżu analizowanych działek należących do Mazowieckiego Parku Krajobrazowego zamontowano automatyczny deszczomierz do pomiaru wielkości opadów atmosferycznych. W poszczególnych analizowanych miesiącach od kwietnia do końca października, opady atmosferyczne były stosunkowo niewielkie (susza atmosferyczna), co miały ogromny wpływ na zaleganie zwierciadła wody gruntowej na otaczającym terenie. Prowadzone badania terenowe potwierdziły, ze w trakcie okresu letniego na skutek relatywnie niskich wartości opadu atmosferycznego, a nawet częściowo jego braku, poziomy wód gruntowych na torfowisku znacznie się obniżyły, co mogło skutkować rozpoczęciem i intensyfikacją wielu niekorzystnych procesów glebowych takich jak mineralizacja czy osiadanie, jak również powodowało częściowe lub całkowite wysychanie niewielkich zbiorników wodnych, w których odbywają gody traszki i kumaki, ale również zanikanie zbiorników może być niebezpieczne dla chronionych gatunków ryb: różanki i strzebli błotnej.


„Czynna ochrona traszki grzebieniastej Triturus cristatus i kumaka nizinnego Bombina bombina oraz identyfikacja zagrożeń wynikających ze zmian stosunków wodnych siedlisk związanych z tymi gatunkami na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego dofinansowano przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, w formie dotacji w kwocie 10 000,00 zł.”


logo-ue.png

logo-bip-2.png

Treść | Menu | Przyciski