05-400 Otwock, ul.Sułkowskiego 11 tel./faks 22 779 26 94 e-mail: sekretariat@parkiotwock.pl

09-411 Biała, Siecień 134 tel. 24 231 12 73 e-mail: ludwikryncarz@wp.pl

05-500 Piaseczno, ul. Główna 48, Żabieniec tel./ fax. 22 754 51 00 e-mail: chojnowskipark@parkiotwock.pl

26-670 Pionki, ul. Radomska 7 tel./fax.(48) 612 34 41 e-mail: kozienickipark@parkiotwock.pl

05-400 Otwock, ul.Sułkowskiego 11 tel./faks 22 779 26 94 e-mail: sekretariat@parkiotwock.pl

07-130 Łochów, Kaliska 93 tel./fax.(25) 644 13 71 e-mail: npk@parkiotwock.pl

_U9X1058a_ZURAW_KPK,fot.ARTUR_TABOR
161
DSC02531
IMG_7286
IMG_9346
jes 4
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
Pieprznik jadalny Cantharellus cibarius
SLIDER1
default
20201029_115707
NPK8
gilslider
jes3
Obraz3
PA078260
pustuka1
20181011_172139
20181011_172409
20191012_111137
previous arrow
next arrow
Kategorie
Najciekawsze obiekty ChPK

Rzeka Jeziorka

Rzeka Jeziorka wypływa na Wysoczyźnie Rawskiej (na wysokości 188 m n.p.m.) we wsi Osuchów, leżącej niedaleko granicy województw Mazowieckiego i Łódzkiego. Rzeka płynie na północny-wschód aż do Wisły, do której wpada nieopodal wsi Obórki w gminie Konstancin-Jeziorna (na wysokości 83,5 m n.p.m.).

Jeziorka (nazywana w swoim dolnym biegu także Piaseczną i Wilanówką) stanowi lewy dopływ Wisły i ma 66,3 km długości, a jej dorzecze zajmuje obszar 975 km2. Wschodni brzeg Jeziorki porasta kompleks Lasów Chojnowskich z utworzonym tu w 1993 roku Chojnowskim Parkiem Krajobrazowym.

Zbiorniki i dopływy

Jeziorka w swoim biegu przecina i tworzy stawy: między wsiami Wygnanka i Wilczoruda, w Osieczku, w Koceranach, Głuchowie, Lesznowoli oraz w Żabieńcu.

We wsi Nowe Racibory do Jeziorki wpływa rzeczka Kraska, w miejscowości Łoś zaś Tarczynka. Przy Stawach w Żabieńcu wody Jeziorki zasila skanalizowana rzeka Zielona (Czarna). Na terenie Parku Zdrojowego w Konstancinie-Jeziornie do rzeczki wpada potok Mała. Na wysokości Parku na Jeziorce znajduje się jaz, zbudowany niegdyś dla spiętrzenia wody na potrzeby fabryki papieru. Od jazu Jeziorka jest od lat 50. uregulowana i płynie prostym korytem aż do swojego ujścia do Wisły. Przed pracami regulacyjnymi to obecnie ostatni dopływ Jeziorki – potok Wilanówka – wpadał do Wisły szeroko się rozlewając po nadwiślańskich polach, a Jeziorka zasilała swoimi wodami Wilanówkę. Jednym z powodów podjęcia prac melioracyjnych na Jeziorce i Wilanówce była wielka powódź mająca tu miejsce w 1947 roku.

Dorzecze Jeziorki stanowi dział wodny II rzędu, jako dopływ Wisły.

Geologia

Głębokość Jeziorki waha się od 0,5 do 1,5 m, choć zdarzają się i miejsca głębsze. Dno oraz brzegi Jeziorki są w większości piaszczyste. Dolina rzeki jest typowo nizinna, a rzeczka meandrując wcina się na kilkanaście metrów w głąb otaczających ją terenów. Szczególnie na wschodnim jej brzegu często tworzy się skarpa – np. ta chroniona w rezerwacie Skarpa Jeziorki we wsi Łoś. Dolina rzeki jest szeroka na 200 do 1000 metrów. Gleby występujące w Dolinie Jeziorki to m.in. mady, gleby hydrogeniczne oraz bielice.

Rezerwaty

Krajobraz meandrującej rzeki, roślinności nadrzecznej i okalających ją pól uprawnych planowano chronić poprzez utworzenie rezerwatu krajobrazowego Dolina Jeziorki (o powierzchni 891,86 ha) lub też użytku ekologicznego. Obecnie na trasie rzeki znajdują się następujące rezerwaty przyrody: Grądy Osuchowskie (na wysokości wsi Osuchów), Jeziora-Olszyny (na wysokości wsi Jeziora), Łęgacz nad Jeziorką (pomiędzy wsiami Kocerany i Głuchów), Skarpa Jeziorki (na wysokości wsi Łoś) i leżący nieopodal rzeki leśny rezerwat Biele Chojnowskie (pomiędzy wsiami Głosków i Wólka Pęcherska). W miejscu, gdzie Jeziorka wpływa do Wisły, znajdują się rezerwaty Wyspy Zawadowskie i Wyspy Świderskie.

Pozostałymi obszarami chronionymi są: obszar Natura 2000 Stawy w Żabieńcu, zespół przyrodniczo-krajobrazowy Górki Szymona oraz obszar Natura 2000 Dolina Środkowej Wisły.

Szata roślinna

Koryto rzeki, wpadające do niej rowy melioracyjne i starorzecza porastają roślinne zbiorowiska wodne i szuwarowe. Na tarasie zalewowym rosną łąki świeże i wilgotne, szuwary turzycowe, ziołorośla, zarośla wierzbowe oraz pozostałości łęgów i olsów. Skarpę i wysoki brzeg porasta roślinność ciepłolubna i ruderalna.

Bioróżnorodność

Rzekę zasiedla około 15 gatunków ryb, w tym m.in.: karaś pospolity, okoń, płoć, słonecznica, kiełb, jelec, kleń, ciernik, ukleja, lin, szczupak oraz obcy i inwazyjny gatunek czebaczek amurski. cztery gatunki objęte są ochroną częściową: różanka, koza, piskorz i śliz, a także należący do minogów minóg ukraiński.

Nad Jeziorką mieszkają bobry (ochrona gatunkowa częściowa), wydry (ochrona częściowa), pochodzące z Ameryki Północnej piżmaki i norki amerykańskie. Szczególnie te ostatnie wyrządzają duże szkody w przyrodzie polskiej, polując na ptactwo wodno-błotne, ryby i płazy.

Z pośród 63 zamieszkujących tu gatunków ptaków do najpiękniejszych i najbardziej kolorowych należą zimorodki (ochrona ścisła), które muszą zajmować terytorium łowieckie o długości minimalnie 1 km rzeki na osobnika.

Okoliczne oczka wodne o wodzie stojącej obfitują w chronione płazy takie jak żaby zielone, brunatne, ropuchę szarą, kumaka nizinnego, traszkę zwyczajną oraz grzebieniastą.

Na pobliskich łąkach wypasane są zwierzęta gospodarskie, które pełnią ważną rolę w zachowaniu krajobrazu rolniczego i odpowiednich warunków lęgowych dla gniazdującego na ziemi ptactwa.

Turystyka

Jeziorkę można przepłynąć kajakiem, spływy regularnie organizowane są na odcinku Zalesie Dolne – Konstancin-Jeziorna, jednak na życzenie możliwy jest również spływ na trasie Łoś-Zalesie Dolne. Ta druga opcja jest bardziej czasochłonna, jako iż na tym odcinku Jeziorka jest dziksza i bardziej obfituje w mielizny, powalone drzewa i inne przeszkody. Bezpośrednio nad Jeziorką zobaczyć można zabytkowy młyn w Zawodnem oraz dworek Ryxów w Prażmowie.

Rzeka jest również udostępniona dla i chętnie odwiedzana przez wędkarzy.

W Konstancinie-Jeziornie, na wysokości parku Zdrojowego obserwację ptaków w trzcinowisku ułatwia system drewnianych kładek i pomostów. Na wysokości Stawów w Żabieńcu znajduje się ośrodek rekreacyjno-wypoczynkowy Wisła i kąpielisko; do plażowania i kąpieli nadają się również stawy na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego Górki Szymona.

W 2001 roku dla współpracy w celu ochrony przyrody, środowiska, gospodarki wodno-ściekowej oraz zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego, powiat piaseczyński, powiat grójecki, powiat żyrardowski (obserwator) oraz gminy: Piaseczno, Konstancin-Jeziorna, Góra Kalwaria, Lesznowola, Prażmów, Tarczyn, Grójec, Chynów, Pniewy, Belsk Duży, Jasienie oraz Mszczonów założyły Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Zlewni Rzeki Jeziorki.

Fot. archiwum MZPK
MZPK nie wyraża zgody na wykorzystywanie zdjęć przez inne podmioty.

Kategorie
Bez kategorii

Tężnia konstancińska

Jest to jedyny tego typu obiekt na Mazowszu. Budowę tężni solankowej rozpoczęto w 1975 roku, a do dnia dzisiejszego przyciąga nie tylko walorami leczniczymi dróg oddechowych, ale również estetycznymi.

Każda osoba, która kiedykolwiek znajdzie się w okolicach Konstancina – Jeziorny powinna odwiedzić to miejsce. W porównaniu do najbardziej znanej tężni w Ciechocinku ta jest dużo mniejsza, ale jej walory architektoniczne i lecznicze są równie ogromne. Zwiedzanie i korzystanie z obiektu jest płatne.

{gallery}parki/chojnowski-park-krajobrazowy/najciekawsze-obiekty/teznia{/gallery}

Kategorie
Najciekawsze obiekty ChPK

Dom – Muzeum Stefana Żeromskiego

W Konstancinie-Jeziornie można zwiedzać Dom – Muzeum Stefana Żeromskiego prowadzony przez Fundację na Rzecz Utrzymania Spuścizny po Stefanie Żeromskim.

W 1920 roku Żeromski kupił willę „Świt” w Konstancinie-Jeziornie spełniając tym samym swoje marzenie o zamieszkaniu w pobliżu Warszawy. Spędził tu podobno ostatnie, najszczęśliwsze, lata swojego życia. Wraz z żoną i córeczką Żeromski zamieszkiwał w Konstancinie podczas miesięcy wiosennych i letnich.

Oprócz Muzeum, Fundacja na Rzecz Utrzymania Spuścizny po Stefanie Żeromskim opiekuje się również ogrodem. Dom Żeromskiego znajduje się przy obecnej ulicy Żeromskiego 4.

Więcej informacji: http://domzeromskiego.pl

Fot. Archiwum MZPK

Kategorie
Najciekawsze obiekty ChPK

Pałac w Oborach

XVII-wieczna magnacka rezydencja oddalona 20 km od centrum Warszawy, położona na granicy Konstancina-Jeziorny.

Dwór w Oborach to XVII-wieczna magnacka rezydencja wiejska położona na granicy miasta Konstancin-Jeziorna.

Pierwszym wzmiankowanym właścicielem tych terenów był Stanisław Pirzchała z Obór, a od XV do XVII wieku zarządzała nimi rodzina Oborskich. Po koniec XVII w. wieś Obory odkupił od nich kanclerz wielki koronny Jan Wielopolski.

Barokowa rezydencja powstała w latach 1681-1688 w miejsce drewnianego dworu, najprawdopodobniej wg. projektu Tylmana z Gameren.

Obok parterowego dworu znajduje się osiemnastowieczna oficyna, a całość otacza zabytkowy park dworski ze stawami i licznym starodrzewiem. Pobliskie browar i obora znajdują się we władaniu SGGW.

Po Wielopolskich właścicielami dóbr była rodzina Potulickich, którym w 1944 roku za udział w powstaniu warszawskim majątek odebrały niemieckie władze.

W roku 1945 dwór wraz z okolicznymi dobrami upaństwowiono i oddano pod literacki dom pracy twórczej. W 2015 roku powrócił do rodziny Potulickich, a w 2020 roku dobra przejęła Fundacja Rodziny Staraków.

paac%20w%20oborach1.jpg

Spichlerz w Oborach.png

Fot. Archiwum MZPK

MZPK nie wyraża zgody na wykorzystywanie zdjęć przez inne podmioty.

Kategorie
O parku BPK

Rzeka Skrwa Prawa

Głównym ciekiem Parku jest Skrwa Prawa, będąca prawostronnym dopływem Wisły. Park położony jest w jej dolnym biegu, tuż powyżej ujścia do Wisły. Całkowita powierzchnia dorzecza Skrwy Prawej zgodnie z Mapą Geologiczno-Gospodarczą wynosi około 1665 km?, z czego w Parku znajduje się 23,83 km?. Pozostała część Parku położona jest w obrębie bezpośredniej zlewni Zbiornika Włocławskiego. Skrwa Prawa na odcinku z Brudzenia do ujścia stanowi oś Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego będąc jednocześnie jednym z jego najpiękniejszych elementów. Prawie na całej długości koryto rzeki ma naturalny charakter. Rzeka płynąc tworzy liczne meandry i rozlewiska, podcina skarpy i odsłania korzenie drzew, które porastają brzegi, a nawet powoduje, że przewracają się w nurt rzeki tworząc naturalne przegrody.

Kategorie
O parku BPK

O parku

Został utworzony uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Płocku z dnia 9 czerwca 1988 roku. Obecnie funkcjonuje na podstawie Rozporządzenia Nr 5 Wojewody Mazowieckiego z dnia 4 kwietnia 2005 r. Powierzchnia Parku wynosi 3171 ha, a otuliny 4397 ha. Administracyjnie Park w całości leży w Powiecie Płockim, na obszarze Gminy Brudzeń Duży i Stara Biała.

 

Brudzeński Park Krajobrazowy obejmuje dolinę Skrwy Prawej. Obejmuje także przylegające kompleksy leśne w uroczyskach Brwilno, Sikórz i Brudzeń oraz fragment polodowcowy Rynny Karwosiecko – Cholewickiej wraz z ciągiem drobnych jezior i torfowisk. W otulinie Parku znalazła się druga długa rynna dopływu Skrwy – Wierzbicy. Takich głębokich, świeżych morfologicznie dolin i jarów jest w Parku więcej – to jeden z uroków tego kameralnego krajobrazu. Bo właśnie rzeźba jest tu nieoczekiwanym urozmaiceniem. Kontrastem do lekko pofalowanej morenowej wysoczyzny i ledwie pagórkowatej wydmami doliny Wisły. Dominującym elementem jest głęboka i kręta dolina Skrwy, wcięta na kilkadziesiąt metrów w wysoczyznę, a właściwie w sandrowe piaski ostatniego zlodowacenia. W jej przebiegu wyróżnia się wielopoziomowe terasy rzeczne oraz strome skarpy pocięte jarami, parowami i wąwozami. Rzeka silnie meandruje, tworzy szypoty i odcinki przełomowe. Rozdwaja i rozstraja koryto, mnoży wielkie kępy i pozostawia starorzecza zmieniające się w pachnące torfowiska. Z krawędzi skarp rozciągają się bodajże najpiękniejsze na Mazowszu widoki na rzekę i jej dolinę, na przyrodę bogatą i rozmaitą. W dolinach dopływów Skrwy spotykamy co krok ciekawe formy rzeźby polodowcowej: wały ozów, kemy, rynny supraglacjalne, wytopiska i sandrowe terasy. Cywilizacyjnym uzupełnieniem tego bogactwa są liczne stare spiętrzenia młyńskie ze stawami, młynówkami, pełnymi bobrów cofkami. Park bogaty jest również w wartości kulturowe.

logo-ue.png

logo-bip-2.png

Treść | Menu | Przyciski