05-400 Otwock, ul.Sułkowskiego 11 tel./faks 22 779 26 94 e-mail: sekretariat@parkiotwock.pl

09-411 Biała, Siecień 134 tel. 24 231 12 73 e-mail: ludwikryncarz@wp.pl

05-500 Piaseczno, ul. Główna 48, Żabieniec tel./ fax. 22 754 51 00 e-mail: chojnowskipark@parkiotwock.pl

26-670 Pionki, ul. Radomska 7 tel./fax.(48) 612 34 41 e-mail: kozienickipark@parkiotwock.pl

05-400 Otwock, ul.Sułkowskiego 11 tel./faks 22 779 26 94 e-mail: sekretariat@parkiotwock.pl

07-130 Łochów, Kaliska 93 tel./fax.(25) 644 13 71 e-mail: npk@parkiotwock.pl

DSC07783
IMG_20170714_131236-EFFECTS
DSC01103aa
Otwarte krajobrazy Bagno Całowanie
20200811_120135
20200811_121154
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
7mWP7egh__gXUkZkBPvLJj8E6FYU4uDVvvSjkxGSVYPFhIvEwQ2ylkB6y4AHJ_nL_7y28oJ9WW_5YdG8y5gMLZ5ZJZnyQciyoTGps46z8rOSHqAeJynqY9LAYF_M26dyU35bjCVHdMg=w1255-h943-no
Image901
SONY DSC
zając BPK
zimorodek2
DSC_0521
DSC_2520
IMG_20160715_120942
DSC04969
SONY DSC
motyl
Makolągwa (samiec)
Dzięcioł duży (młody osobnik)
Pliszka żółta (samiec)
Tracz nurogęś - Mergus merganser - samica z młodymi
Pliszka siwa (samiec)
previous arrow
next arrow
Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Pałac w Korczewie

Barokowy Pałac w Korczewie został zaprojektowany przez architekta Radziwiłłów Konciniego Bueni. Wzniesiony w 1734 roku budynek, kiedy właścicielem Korczewa był Wiktor Kuczyński, w krótkim czasie zyskał miano „siedleckiego Wilanowa”. W niezmienionym, pierwotnym stanie pałac przetrwał przeszło 100 lat.

W pierwszej połowie XIX wieku Aleksander Kuczyński zgodnie z projektem Franciszka Jaszczodła dokonał przebudowy obiektu. Prace polegały na zmianie stylu budynku z barokowego na neogotycki. Żeby nadać posiadłości  dodatkowy urok urządzono wokół niego  35 – hektarowy park. Podczas I wojny światowej zarówno Pałac jak i cały Korczew uległ znacznym zniszczeniom. Obecny wygląd Pałac zawdzięcza czasom międzywojennym.  W tym okresie posiadłość należała do rodu Ostrowskich. Tuż po wojnie z inicjatywy Wandy Ostrowskiej rozpoczęto odbudowę zniszczonego pałacu. Dokonano kilku zmian architektonicznych, ale ogólny kształt budynku został zachowany. Prace zakończono w 1939 roku.
W czasie II wojny światowej Pałac po raz kolejny został zniszczony. Jednak największych dewastacji dokonano w okresie powojennym, gdy zarządcą  posiadłości stał się GS w Korczewie.
W latach 60-tych i 70-tych XX wieku w Pałacu mieściły się mieszkania i sklep a w sali balowej utworzono magazyn nawozów sztucznych.
W latach 90-tych córki hr. Wandy i Krystyna Ostrowskich odzyskały rodzinną posiadłość i na stałe osiadły w Korczewie. Wkrótce po tym rozpoczęto odbudowę Zespołu Pałacowo-Parkowego przywracając mu dawną świetność.

Oprac. i fot.: NPK

Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Muzeum Ziemiaństwa w Dąbrowie

Muzeum Ziemiaństwa w Dąbrowie, to piękny, klasycystyczny, zabytkowy, murowany dwór z przełomu XIX i XX w. Położony jest w gminie Przesmyki w powiecie siedleckim (5 km od równie pięknego i zabytkowego pałacu w Korczewie).

Na terenie dworu znajduje się wspomniane muzeum z oficyną, a także otaczający je park z dużym zarybionym stawem, z wysepką i pomostem o łącznej powierzchni około 7 ha. Cały kompleks zabytkowy znajduje się w otulinie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego.

Wspomnieć należy, że historycznie dawniej miejscowość Dąbrowa nosiła nazwę Duplewice. Pierwsze jej wzmianki pojawiły się w dokumentach już w XV w, kiedy to właścicielami tej wsi była rodzina Grotów. W 1827 r. jak wskazują materiały archiwalne z zasobu muzeum, Duplewice były wsią, osadą i folwarkiem należącym do Ludwika i Natalii Bispingów Kickich z pobliskiego Łysowa. Mieszkało tutaj 200 mieszkańców i istniały 22 domy. W latach 1837 – 1909 właścicielami Duplewic byli Dobrzyńscy, którzy to w 1850 r. wznieśli murowany dwór w obecnej Dąbrowie, a następnie dwa lata później dobudowali obok murowaną oficynę.

W latach 1909 – 1911 właścicielem Duplewic był Paweł Bujalski, a ostatnim był pochodzenia niemieckiego Ignacy Fonberg (1911 r. – 1944 r.). Tuż przed II wojną światową majątek I. Fonberga wynosił około 500 ha. W okresie II wojny światowej majątek ten był schronieniem dla ukrywających się Żydów, a głównym miejscem ukrywania był ówczesny spichlerz. Dwór jak i pobliskie tereny zostały wyzwolone spod okupacji niemieckiej w lipcu 1944 r. przez Armię Czerwoną, która utworzyła we dworze swój sztab na linii frontu. Po wojnie, gdy ogłoszono reformę rolną cały majątek Fonberga podzielono między chłopów i Skarb Państwa.

Istnieją dwie wersje powstania nazwy Dąbrowa. Pierwsza wskazuje na Jana Dąbrowskiego, nauczyciela i inicjatora zmiany nazwy, który w 1927 r. w podróży do wsi Czaple, gdzie miał być nauczycielem w szkole, dowiedział się o Duplewicach. Druga zaś najbardziej prawdopodobna łączy się z lokalnymi opowieściami o kontaktach z pobliskim ówczesnym majątkiem w Korczewie, do którego należące dębowe lasy znajdowały się w okolicy Dąbrowy. I to ten fakt mógł przesądzić o dzisiejszej nazwie, która oficjalnie została nadana w 1930 roku.

W latach 1946 – 2001 we dworze w Dąbrowie istniała szkoła powszechna.

W 2010 r. władze gminy Przesmyki w drodze darowizny przekazały dwór w Dąbrowie na rzecz województwa mazowieckiego z przeznaczeniem na działalność kulturalną i historyczną Muzeum Regionalnego w Siedlcach, po czym rozpoczęto prace rewitalizacyjne.

Remont budynków (dworu i oficyny) trwał 4 lata, aż w końcu 1 października 2015 r. otwarto Muzeum Ziemiaństwa w Dąbrowie, które stało się trzecim oddziałem Muzeum Regionalnego w Siedlcach, po istniejących już: Muzeum Pożarnictwa w Kotuniu oraz Muzeum Walki i Męczeństwa w Treblince.

Obecnie na terenie dworku znajdują się: kancelaria dworska, pokój pani domu, sypialnie, salon, jadalnia, kuchnia czy też łazienki oraz pokoje noclegowe dla turystów. W oficynie zaś znajdują się pomieszczenia administracyjne i sala konferencyjna. W parku mieści się także spichlerz, pasieka, gołębnik, wędzarnia, ogród warzywny i wieloletni sad.

Dworek wraz z parkiem jest dostępny dla zwiedzających oraz jest wspaniałą bazą noclegową dla przyjeżdżających turystów.

Historię Muzeum Ziemiaństwa w Dąbrowie oraz ofertę turystyczną można w szczegółach zapoznać się pod linkiem:

http://muzeumdabrowa.pl/

dworek Dąbrowa

 

Źródło: materiały archiwalne z zasobu Muzeum Ziemiaństwa w Dąbrowie.

Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Pałacyk w Kaliskach

Helena Paderewska – druga żona Ignacego Jana Paderewskiego, przekazała na potrzeby oświaty grunt pod budowę przyszłej szkoły oraz obiekt obecnie zwany Pałacykiem (zbudowany w 1904 r.),w którym znajdował się do lipca 2018 roku Dom Dziecka „Julin”.

Pierwotne przeznaczenie obiektu zgodnie z życzeniem Pani Paderewskiej to Dom Dla Dziewcząt Polskich oraz Szkoła Gospodarstwa Wiejskiego. Piękny budynek objęty ochroną konserwatorską położony w malowniczym otoczeniu nad rzeką Liwiec (tylko 5 km od Łochowa i 70 km od Warszawy) możemy podziwiać w miejscowości Kaliska w otulinie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego i Obszaru Natura 2000.

Pałacyk, w którym znajdował się Dom Dziecka „Julin”, został wybudowany w 1904 roku. Otacza go las. W 1920 roku jego właścicielami zostali Helena i Ignacy Jan Paderewscy, którzy nabyli posiadłość od Waleriana Przedpełskiego. Helenie Paderewskiej przysługiwał przywilej zakupu majątku na cele dobroczynne jakim była szkoła zawodowa w zakresie gospodarstwa domowego i hodowli drobiu. W skład zakupionej posiadłości wchodził pochodzący z 1904 roku dość rozległy budynek mieszkalny, a następnie stojące w gospodarczej części folwarku niewielka stajnia, obora, stodoła i przylegające do niej szopki ze składem narzędzi i drewna opałowego. Naprzeciwko fasady domu ciągnęła się aleja wzdłuż parku prowadząca do stawu. Niestety, już w znaczne mierze odnowiony i zagospodarowany majątek uległ prawie całkowitemu zniszczeniu, kiedy w sierpniu 1920 roku przeszedł front bolszewicki. Zniszczone zostały prawie wszystkie budynki i park. Helena Paderewska po raz kolejny przystępuje do odbudowy folwarku. Przeprowadzenie tego zadania zleca Sylwinowi Strakaczowi. Całość została odbudowana według dawnego planu, ale znacznie ulepszonego. Budynek główny, który służy do dziś jest piętrowy, z fasadą, wygodną werandą i wieżyczką. Architektura przypomina pałacyk i tak jest potocznie nazywany. Na dole znajdowała się szereg jasnych sal przystosowanych do nauki i rekreacji studentek szkoły.  Weranda dolna stanowiła oranżerię dla kwiatów i krzewów pokojowych. Na piętrze zaplanowane mniejsze i większe pokoje dla 40 dziewcząt. Weranda górna przebudowana została na kaplicę. Z budynku głównego aleja parkowa prowadziła do zarybionego stawu. W miejsce zniszczonych iglastych kultur parkowych, zasadzono drzewa liściaste, przede wszystkim klony i graby. Bardzo ważną decyzją Heleny Paderewskiej było odpisanie przez nią części julińskiej posiadłości dla miejscowej szkoły powszechnej.  W okresie II wojny światowej w budynku julińskiej szkoły zorganizowano szpital polowy dla żołnierzy Armii Krajowej. W latach 1944 – 1945 w budynku uruchomiono Zakłady Dziecięce, w których przebywało 70 sierot z Warszawy. Od powstania Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do lipca 2018 r. w „pałacyku” mieścił się Państwowy Dom Dziecka, który  funkcjonował pod nazwą Dom Dziecka „Julin” w Kaliskach.

Od lutego  2017 roku miesi się tu siedziba Zespołu d.s Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego, a  w październiku 2018 roku została otwarta Sala Pamięci im. Heleny i Ignacego Jana Paderewskich.

paacyk.jpg
Opracował: A. Bala źródło https://powiatwegrowski.pl/turystyka/katalog/zabytki/palacyk-paderewskich.563/

Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Starawieś

Pałac zbudowany został w stylu neogotyku angielskiego. Pochodzi prawdopodobnie z końca  XVI wieku, wielokrotnie był przebudowywany i modernizowany. Na przestrzeni wieków zmieniał swoich właścicieli. Należał kolejno do rodów Radziwiłłów, Krasińskich, Świdzińskich, Łubieńskich, Jezierskich, Golcynów, ponownie do Krasińskich (1879 rok) i Gerliczów. W roku 1905 posiadłość wróciła na własność Radziwiłłów.

Budynek został wzniesiony na planie litery T. Największe zmiany w architekturze Pałacu nastąpiły w latach 40-stych XIX wieku. Modernizację wnętrza Pałacu wykonano według projektu Bolesława Podczaszyńskiego w latach 1859-1862. Rozkład pomieszczeń nie uległ zmianie, zmieniono jedynie wystrój wnętrza wprowadzając dekoracje nawiązujące do starych angielskich pałaców doby elżbietańskiej.
W roku 1944 Pałac został ograbiony i zdewastowany przez wojsko radzieckie. Nastepnie  przejęty i administrowany przez różnego rodzaju instytucje państwowe doczekał stanu całkowitej destrukcji.
W latach 70-tych  posiadłość zrujnowaną i opuszczoną przejął Narodowy Bank Polski. Obiekt odrestaurowano i przekształcono w centrum wypoczynkowo-szkoleniowe. W ostatnich latach  ostatecznie zamknięto go dla turystów.
Pałac otacza olbrzymi, przechodzący w kompleks leśny park o powierzchni około 30 ha. Elementy dawnej koncepcji parku (aleje, szpalery drzew, polany widokowe kanały z  mostkami) wraz z upływem czasu uległy zatarciu. W parku znajdują się 2 duże stawy, większy z wyspą w środku.

starawie.jpg
Opracowała: M. Kielan, fot: J. Kur

Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Zamek w Pułtusku

Zamek w Pułtusku ma bardzo bogatą i burzliwą historię. Przetrwał wojny z Zakonem Krzyżackim, potop szwedzki, rozbiory i dwie wojny światowe. Na przestrzeni wieków wielokrotnie był modernizowany, przebudowywany i odbudowywany. Obiekt zlokalizowany jest w pobliżu miejsca, w którym niegdyś znajdowała się przeprawa przez Narew. Prawdopodobnie już wtedy istniał tam strzegący przeprawy gród. Najstarsze znaleziska archeologiczne wskazują, że w XIII wieku nad Narwią znajdowała się osada złożona z kilkudziesięciu drewnianych domów rozłożonych wokół 3 ulic.

Na początku XIII wieku Pułtusk stanowił część rozległego majątku biskupiego. W tym czasie Mazowsze było nieustannie nękane pogańskimi najazdami Jaćwingów, Litwinów i Prusów. W trakcie jednego z najazdów ówczesna osada została zniszczona. Biskupi postanowili wznieść nową, drewnianą siedzibę o charakterze twierdzy w trudniej dostępnym miejscu. Budowę rozpoczęto  w 1232 roku na sztucznie usypanym wzgórzu w południowo- wschodniej części wyspy. W celu zapewnienia większego bezpieczeństwa nowo powstający gród otoczono fosą i umocnieniami ziemnymi.
Pierwszy murowany budynek wzniósł na początku XIV wieku biskup płocki Florian Laskary. Była to prawdopodobnie wieża mieszkalna wkomponowana w zachodnią cześć drewnianego obwałowania. W 1368 roku gród zaatakowało wojsk dowodzone przez wielkiego księcia litewskiego Kiejstuta. Wymordowano lokalną ludność, a twierdzę  doszczętnie spalono.
Prężny rozwój Pułtuska nastąpił po zawarciu w 1385 roku Unii w Krewie między Królestwem Polskim a Wielkim Księstwem Litewskim. W następstwie porozumienia Mazowsze przestało być najeżdżane przez Litwinów a biskupi coraz chętniej przebywali w swojej siedzibie.
Między rokiem 1439 a 1468 ówczesny biskup Piotr Giżycki zlecił przebudowę grodu na całkowicie murowany. Do istniejącej już wieży dobudowano murowany, podpiwniczony budynek na planie prostokąta tzw. Dom Mały.
W XVI wieku rozpoczęto dalszą rozbudowę i modernizację gotyckiego zamku nadając mu modny renesansowy styl. Kolejno sprawujący urząd biskupi umacniali obwarowania, rozbudowywali oraz upiększali zarówno wnętrze jak i  otoczenie zamku. Pochodzący z 1650 roku oryginalny opis przedstawia zamek w Pułtusku jako okazałą, bogatą rezydencję biskupią z kaplicą i szczycąca się bogatym księgozbiorem biblioteką.
Zamek znacznie ucierpiał podczas potopu szwedzkiego. Szwedzi zajęli biskupią rezydencję tworząc w niej mocno ufortyfikowaną twierdzę. W 1656 roku odbił go hetman Wincenty Gosiewski.  W ciągu następnych lat  w wyniku wzajemnych ataków kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. Po zakończeniu działań wojennych przystąpiono do jego odbudowy.

putusk2.jpg

pow.%20list.jpg

W czasie wojen napoleońskich zamek ponownie uległ poważnym zniszczeniom. Mieścił się tam wielki lazaret dla żołnierzy francuskich, następnie służył jako szpital dla wojska rosyjskiego. Odbudową zdewastowanego zamku zajął się biskup Adam Michał Pażmowski w latach 1817-1830.
W czasie II wojny światowej zamek w Pułtusku pełnił funkcję obiektu wypoczynkowego dla niemieckich oficerów. Podczas walk w 1945 roku częściowo spłonął. Po zakończeniu wojny posiadłość ponownie służyła jako siedziba urzędów powiatowych.
W 1974 roku podjęto decyzję o przeznaczeniu zamku w Pułtusku na Dom Polonii. Zamek odbudowano w stylu renesansowym. Ostateczna naprawa zniszczeń została zakończona w  1989 roku. Obecnie zamek ma kształt niesymetrycznej podkowy. Właścicielem Domu Polonii jest Stowarzyszenie „Wspólnota Polska”. Aktualnie w „Domu Polonii” w Pułtusku mieści się zespół hotelowo-rekreacyjny Hotel Zamek Pułtusk.

putusk.jpg

Opracowała: M. Kielan, fot. M. Dolota. N. Wielechowska

Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Zespół Pałacowo- Parkowy w Sterdyni

Historia pałacu w Sterdyni związana jest prawdopodobnie już z czasami średniowiecza. Jak dotąd nie wiadomo kto był pomysłodawcą i pierwotnym projektantem barokowego pałacu, nie znana jest również data jego powstania. Przypuszcza się, że fundatorem późniejszych inwestycji mógł być Jerzy – syn Zbigniewa Ossolińskiego (lata 80-te XVIII wieku).

Barokowy pałac w niezmienionym kształcie przetrwał do końca XVIII wieku, kiedy to podjęto zadanie unowocześnienia i adaptacji niemodnie wyglądającego obiektu. Rozbudowa i przekształcenie budowli związana jest ze Stanisławem Ossolińskim. Autorem przebudowy był znany architekt Jakub Kubicki (późniejszy budowniczy Belwederu), który w projekcie zastosował rozwiązanie swego nauczyciela, Dominika Merliniego, twórcy Łazienek Królewskich w Warszawie. Bogatą dekorację malarską pałacu przypisuje się malarzowi Adamowi Byczkowskiemu.
Przez długi okres majątek był własnością rodu Ossolińskich a po ślubie córki Stanisława Ossolińskiego Emilii z Józefem Wawrzyńcem Krasińskim stał się własnością rodu Krasińskich. Pozostał w ich rękach do roku 1944.
W okresie powojennym w pałacu mieściło się gimnazjum a później Ośrodek Zdrowia. W jednym z obecnych apartamentów mieściła się Izba Porodowa dlatego też wielu mieszkańców Sterdyni jako miejsce swojego urodzenia podaje właśnie pałac.
Zespół Pałacowo – Parkowy został całkowicie odrestaurowany. Odnowiono zarówno budynki jak i przyległy do nich park w stylu angielskim o powierzchni 12 ha i stawy rybne. Starano się odrestaurować i zachować możliwie dużo oryginalnych elementów z przeszłości. Z wielką starannością odtworzono osiemnastowieczne polichromie w salach reprezentacyjnych i zabytkowe dębowe meble. Stworzono tu prężnie działające Centrum Konferencyjne Pałac Ossolińskich.

sterdy.jpg

Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Pałac w Łochowie

Zespół pałacowo-parkowy w Łochowie powstał z inicjatywy hrabiego Józefa Hornowskiego w XIX wieku. Autorem projektu architektonicznego był Bolesław Podczaszyński. Pierwotnie był to parterowy budynek z charakterystycznym, kolumnowym portykiem. Wnętrze budynku utrzymane było  w stylu neogotyckim.

Pałac w Łochowie był własnością następujących po sobie polskich rodów arystokratycznych: Hornowskich, Dawnorowiczów, Zamoyskich i Kurnatowskich.
Folwark został intensywnie rozbudowany przez Zdzisława Zamoyskiego- syna hrabiego Andrzeja Zamoyskiego. Od 1913 roku pałac przeszedł na własność Elżbiety (córki Zdzisława Zamojskiego ) oraz jej męża hrabiego Eryka Kurnatowskiego.
Z historią pałacu związany był Cyprian Kamil Norwid. Jego  babcia Anna z Sobieskich Zdzieborska i Józefa Hornowaska były siostrami. Norwid chętnie wypoczywał na łonie natury będąc częstym gościem u wujostwa.
W dwudziestoleciu międzywojennym cały majątek został podzielony. Właścicielami byli znawcy i hodowcy koni. Zostali zapamiętani jako dobrzy gospodarze, organizatorzy wyścigów konnych i polowań w pobliskich lasach.
Po II wojnie światowej majątek przejęło państwo. W pałacu zamieszkali robotnicy rolni, swoją siedzibę miała tu poczta i świetlica. Do końca lat 90-tych stanowił mieszkania socjane.  Kompleks budynków w tym czasie został całkowicie zdewastowany, a część obiektów rozebrano.
Obecnie Zespół Pałacowy w Łochowie jest własnością prywatną.  Został odbudowany i odrestaurowany w latach 2004-2008 przez firmę deweloperską Arche S.A. Jesienią 2010 roku ostatni budynek opuścili  komunalni lokatorzy, a nowy właściciel przystąpił do całkowitej renowacji.  Obecnie powstało tu Centrum Konferencyjno-Wypoczynkowe.

ochw.jpg

ochw-.jpg

Opracowała: M. Kielan, fot. M. Dolota

Kategorie
Najciekawsze obiekty NPK

Pałac w Ceranowie

Pałac w Ceranowie

Pałac w Ceranowie należał do rodu Górskich herbu Boża Wola. Został zbudowany w 1877 roku w miejscu, w którym wcześniej znajdowała się XVI wieczna rezydencja Katarzyny Pietruszkwej. Rezydencja na przestrzeni lat kilkakrotnie zmieniała właścicieli, należała między innymi do rodzin Suchodolskich, Horonowskich, Bujalskich, Orłowskich i Czarnieckich.

W 1856 roku cały majątek przeszedł na własność prezesa Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego – Ludwika Górskiego. Projekt Pałacu wyszedł spod ręki Bolesława Pawła Podczaszyńskiego. Posiadłość należała do rodu Górskich do roku 1944 roku w którym to Józef Górski- ostatni z rodu  został aresztowany przez wojsko radzieckie.

W 1946 roku na terenie posiadłości utworzono PGR. Dwa lata później wybuchł pożar, który przyczynił się do częściowego zniszczenia pałacu. W 1952 roku ukończono prace rekonstrukcji i przebudowy budynku. Zachowano jednak ogólną formę i  kształt  (plan litery H). Nabudowano jedną kondygnację w  środkowej jego części. Pałac otacza rozległy  park z piękną, lipową aleją dojazdową.
Obecnie w pałacu znajduje się zespół szkół.

paac%20ceranw.jpg

logo-ue.png

logo-bip-2.png

Treść | Menu | Przyciski